در افغانستان یکی از عوامل بازدارنده ی وحدت و اتحاد ملی سیاست های یک سو نگرانه ی حکومت ها بوده و هست که مانع اصلی شکل گیری روحیه ی ملی و کشوری می باشد.
در قرن حاضر جهان به صورت دهکده جهانی مطرح است و تصمیمات کشورها با عنایت به موقعیت جهانی اتخاذ می گردد. اما در کشور خود هنوز شاهد سیاست بازی های شکننده و تنش زای دولت هستیم.
وسعت نگاه سردمداران و مسئولین کشور بسیار ضیق بوده و دارای افق تاریک و تنگ قومیت است.
در کشور جای مردی خالی است که بیاید این تور های در هم تنیده نژاد پرستی، سمت گرایی و... را پاره نموده، روزنه جدید و افق وسیع و طلائی را فرا روی ملت ستم کشیده ی افغانستان بگشاید.
قدم بر تخم چشمانی نهد که سالیان متمادی اشک مظلومیت ریخته و قلب شان از زخم شلاقی می سوزد که به نا حق بر پشت و پهلوی شان فرود آمده است.
بعد از تشکیل دولت و تنظیم قانون اساسی این انتظار می رفت که دولت جدید محترم حامد کرزی و هیئت دولت بر عهد و قسم خود استوار خواهد بود تا افغانستانی آباد و دور از سیاست های قوم گرایانه داشته باشیم.
اما این انتظار ملت با سیاست ها و سیاست گذاری های کرزی به نظرمی آید که خوابی بیش نیست. آقای کرزی نه تنها این انتظار بجا را بر آورده نمی کند که خود اجرا کننده ی سلف ستم پیشه اش می باشد.
نمونه عینی آن حرفی است که ایشان در برابر درخواست مردم و نمایندگان ما مبنی بر این که مشکل اسکان کوچی ها را جدی بگیرد تا وقایع تلخ سالهای گذشته تکرار نشود. (این درخواستی است که قانون اساسی نیز وظیفه دولت بیان کرده) و ایشان می گوید که شما مردمی هستید و درجائی قرار دارید که ازهر طرف در محاصره هستید و هیچ مرزی ندارید و هیچ کشوری هم ازشما حمایت نمی کند.(۱)
این گفته ی کرزی رساترین و شفاف ترین تصویری است که درونش را به نمایش گذاشته و بلند ترین تابلوئی است که سیاست های تفرقه افکنانه و نژاد پرستانه اش را به تصویر کشیده است.
ـــــــــــــ
(۱)سخنرانی حجة الاسلام والمسلمین آقای مرتضوی در نشست علمی کوچی ها درقم
